توضیحات

Lisa Jewell (لیسا جول)، نویسندهٔ شهیر و شماره یکِ لیستِ پرفروش‌ترین‌هایِ نیویورک تایمز، با رمان جدید خود، “It Could Have Been Her” بار دیگر اثبات کرد که ملکهٔ بی‌چون‌وچرای تعلیق روان‌شناختی است.

داستان این کتاب پیرامون گره خوردن سرنوشت دو زن در خانه‌ای قدیمی و مرموز به نام «Thornwood» شکل می‌گیرد؛ خانه‌ای که دیوارهایش تاریک‌ترین رازهای گذشته را سینه به سینه حفظ کرده‌اند. منتقدان جهانی، از جمله Alice Feeney، این اثر را یک تریلر «به‌شدت تاریک و اعتیادآور» توصیف کرده‌اند که مخاطب را تا آخرین صفحه میخکوب نگه می‌دارد. اگر به رمان‌های جنایی با تم گم‌شدن پازل‌گونهٔ شخصیت‌ها علاقه‌مندید، این شاهکار جدید لیسا جول ناامیدتان نخواهد کرد.

نقطهٔ آغازین درام با یک حادثهٔ به‌ظاهر ساده کلید می‌خورد: «Jane Trevally» در ملک ییلاقی خود با سگ سفید و سرگردانی از نوع terrier روبرو می شود که متعلق به دختر نوجوانیست که اخیراً مفقود شده است. جِین برای پس دادن سگ راهی خانه‌ای مخروبه در لندن می‌شود؛ سفری که او را با کابوس‌های دفن‌شدهٔ ۲۵ سال پیش خودش روبرو می‌کند. لیسا جول با مهارتی استادانه از تکنیک «روایت موازی زمان‌ها» استفاده می‌کند تا نشان دهد چگونه یک حادثه در زمان حال، می‌تواند زخم‌های چرکین گذشته را باز کند. این الگوی داستانی، یادآور بهترین آثار قبلی او مانند کتاب محبوب «Then She Was Gone» است.

بزرگ‌ترین نقطهٔ قوت کتاب “It Could Have Been Her“، فضاسازی اتمسفریک و شخصیت‌پردازی خاکستری آن است. جول به‌جای تمرکز صرف بر فرآیند پلیسیِ حل معما، روی روان‌شناسیِ تروما (آسیب‌های روحی) و تأثیر ماندگار رازها بر زندگی انسان‌ها دست می‌گذارد. تقابل جِین با مرد مرموز خانهٔ Thornwood و زنی رنجور که از پشت پنجره دیده می‌شود، حس تعلیق و پارانویای شدیدی را به خواننده تزریق می‌کند. این کتاب فقط یک رمان سرگرم‌کننده نیست؛ بلکه کاوشی عمیق در این واقعیت است که چطور گذشته، هیچ‌وقت واقعاً در گذشته باقی نمی‌ماند.